NoMoRi

ติดกะเขมรเรย -.- ได้ทามวัคซีน ปากเท้าเปื่อย  ป้อนยาถ่ายพยาธิ --..--ให้วัว

ได้ทาม วัคซีน ให้ไก่ด้วย ใช้การหยอดที่ตาและจมูก หุหุ ตอนแรกกลัวมานงับ

แต่พอจับหัวอยุ่ก้ออะเคละ อิอิ ^^ิิิ

การไปออกค่ายครั้งนี้ทำให้ได้สนิทกะพี่ๆน้องๆในคณะมากขึ้น

ได้ทำงานร่วมกัน ได้คิดแก้ปัญหาต่างๆที่มีร่วมกัน

แบ่งเบาภาระของคนในบ้าน

งานก้อสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

(มีวันนุงเปงวันที่จัดมวลชนสัมพันธ์อ่า เด็กโหดมากมาย)

แบบว่าแรงเยอะมาก -.- สุมะหวาย อิอิ

มีแข่งชักคะเย่อ วิ่งเปรี้ยว เตย เปรี้ยวหวาน (แปะแข็ง)

ฮาตรงเปรี้ยวหวานนี่ล่ะ ตลกสุดๆ อิิอิ

คนที่แปะอ่า(คนไล่ล่า) จาทามให้แข็งใช่มะ ต้องแปะแว้วพูดว่าเปรี้ยวอ่า

ส่วนเพื่อนเรา จามาแปะเราเหมือนกาน เพื่อช่วยเรา

โดยแปะแว้วก้อพุดคำว่าหวาน หุหุ

เด็กที่นี่ก้อนะสุดๆ พอแปะว่าเปรี้ยวเส็ดปั๊บ

กะเอาตายตรงนั้น มะต้องวิ่งละช้านคนนี้

มัวแต่แปะแว้วก้อพุดว่า เปรี้ยวๆๆๆๆ

ส่วนอีกคนก้อพูดว่าหวาน 

แว้วเด้กคนนั้นก้อพูดว่าเปรี้ยวอีก --

มะได้วิ่งกานพอดี

กติกาคือห้ามกาดุกกาดิก แว้วก้อห้ามเหงฟัน (ที่นั่นเรียกว่าข่อย)

น่านแหละปามาณนั้น ก้อฮาดี

 

คราวนี้เราก้ออยากเปงคนแปะมั้่ง อยากพูดคำว่าเปรี้ยวๆ

พี่ๆก้อบอกว่าโอโหด 555 ก้อใช้วิธีเดียวกะน้องแต่โหดก่าตรงที่

คนที่เข้ามาพูดว่าหวานเพื่อช่วยก้อจาโดนแปะไปด้วย อิอิ

มือไว 555 แปะไปหมก

แระก้อรุสึกว่าตัวเองเหนื่อยมาก

เพราะอายุหรือว่าสังขารก้อมะรุ

เหนื่อยคอดๆ ==

แบบว่าเกือบหายจายมะทันแน่ะ อิอิ

น่านแหละ แต่ก้อรอดมาได้ละนะ งิงิ

ปามาณนั้นแล 

 

เปงค่ายที่สนุก ให้ความรู้ (บางสิ่งที่เคยเรียนแล้วหลงลืมไป)

ก้อสามารถรื้อฟื้นกลับมาใช้ได้ ^^

เปงค่ายที่ดีเจงๆเรย อิอิ

 

ขอบคุณนะคะที่มีค่ายนี้่

ตอนแรกก้อรุสึกแย่กะค่ายนี้มากมาย

เข้าทุกครั้งแต่มะมีชื่อไปจับฉลาก เส้าคอดๆๆ -- แต่ก้อปล่อยเลยตามเรย มะได้ทวงสิทธิ์

เพราะคิดว่าแค่ชื่อคนคนเดวเองทามมายถึงทามให้ครบไม่ตกหล่นไม่ได้

มะเข้าจาย

แต่ก้อพอโตขึ้น ก้อนะ ทามให้คิดอารายได้กว้างขึ้น

แล้วพอได้ไปค่ายอีก ก้อยิ่งรุสึกดีขึ้นไปอีก

ความสัมพันธ์พี่น้องนี่มานดีจิงๆ

 

ไปที่ค่ายก้อโดนล้อว่าเสียงเด็ก เสียงเล็กมั่งล่ะ

ชอบดูการ์ตูน อ่านการ์ตูนม่างล่ะ --

แต่มานก้อเจง 555 แถมยางเล่นเกมอีกตะหาก -.-

บอกว่าโตแล้ว อย่าแอ๊บแบ๊ว

-- มะได้แอ๊บ แต่มาน เสียงเปงงี้อ่ะ แง่งๆ

แล้วก้อมีการบอกให้ทามเสียงโหดๆ

 

พอทามโหดๆบางทีก้อยิ่งแหลมก่าเดิม เฮ้อ เส้า

 

แต่บางทีก้อนะ เครียด เข้าโหมดจิงจัง ก้ออีกเสียงนุง

-.- มีน้องบอกว่า ถ้าพี่โอเปงโหมดนั้น ผมจามะอยุ่ด้วยนะ ผมกัว 555

 

น่านแหละปามาณนั้น แต่ก้อสนุกเจงๆน้าเนี่ย อิอิ

edit @ 30 Mar 2009 20:37:05 by NoMoRi

นั่งหน้าจอคอมวันละหลายๆชั่วโมง

ไม่กินข้าว ไม่ไปไหนใดๆทั้งสิ้น

ใครเรียกก้อมะขาน

ใครใช้ก้อมะปายหนาย

อยู่มานหน้าคอม

ทำหูทวนลม

นั่งจนตัวเหลือง

เล่นแต่เกมทุกวัน

ทั้งๆที่สัญญาไว้

แต่ก้อมะเคยจะทำได้ แล้วสัญญาทามมาย ==

เมื่อไหร่จะเลิกได้

เมื่อไหร่จะคิดได้ ว่าต้องทำอะไร

หน้าที่ตอนนี้คืออะไร

เล่นมันอยู่นั่นละเกม

เล่นแล้วได้อารายขึ้นมา

เล่นแล้วได้โล่มะ

มีประโยชน์อะไร กับการนั่งหน้าคอมเพื่อเล่นเกม

นั่งเล่นไปเรื่อยๆ นิ้วก้อกดๆไปเรื่อย

เคยคิดบ้างไหม มีใครเปงห่วงบ้าง

มะเคยจะเข้าใจความรุสึกกันบ้างเรย

==

คล้ายๆว่า...จิตตก...

กลายเป็นคนที่ถูกมองข้ามความสำคัญ (ใครละที่มองข้าม...ก้อคนที่เราให้ความสำคัญน่ะสิ)

มันน่าเศร้านะที่ถูกมองข้าม หรือทำเป็นไม่ใส่ใจกัน

เห็็นหน้ากันทุกวัน แต่ทำเป็นเหมือนมองไม่เห็น

เมินที่จะมองมาทางนี้....(เห็นฉันบ้างไหมเนี่ย...)

เรื่องของเรื่อง มันเป็นเพราะเหตุใดกันนะ

เป็นเพราะฉัน เธอ หรือเราทั้งคู่ 

เลือกที่จะไม่เป็นฝ่ายฟัง

ต่างคน ต่างเลือกที่จะพูดด้วยกันทั้งคู่

โดยไม่รับฟังว่า อีกฝ่ายต้องการพูดอะไร

พอไม่มีคนฟัง อีกฝ่ายก็เลือกที่จะไม่พูดอีก

เลือกการเงียบเป็นทางออก ...

 

พอจะพูดจากัน ก็พูดเสียงกระแนะกระแหน เพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกแย่ขึ้นไปอีก

ทั้งๆที่ อีกฝ่ายอยากจะคุยและปรับความเข้าใจ

แต่... มันยังรู้สึกไม่ดีนี่หน่า... (สรุปคือ ฉันยังไม่พร้อม)

แล้วเมื่อไหร่จะพร้อม จะพร้อมเมื่อสายไปแล้วหรือ

 

จนวันนึง อีกฝ่ายมาพูดว่า "ฉันอาจจะไม่ใช่คนที่เธอต้องการในตอนนี้"

"เธออาจต้องการอยู่คนเดียว อยู่อย่างอิสระ..."

"งั้นเราเลิกกันไหม...(นี่หรือคือสิ่งที่เราต้องการฟัง)"

คำง้อที่เคยพูดได้ กลับเอ่ยยากขึ้นเมื่อระยะเวลาคบกันนานขึ้น

ผลัดกันงอน ผลัดกันง้อ ดูเข้าท่าดี

แต่ถ้างอนทั้งคู่ ใครล่ะจะง้อ (...)

 

ตอนนี้รู้สึกมวนท้อง ปวดท้อง เหมือนกระเพาะมันบิด

เครียดเกินไปแล้ว...............

ลดลงมาเป้นปกติหน่อย (บอกตัวเอง...)

พยายามอยู่ แต่มันทำไม่ได้ เหอๆ

 

เคยคิดนะว่า เหตุการณ์อย่างนี้สักวันมันก็ต้องเกิดขึ้นกับรักครั้งนี้ (มองโลกแง่ร้ายมากมายเรยเรา)

แต่ก้อเคยคิดในแง่ดีว่า เรื่องแบบนี้มันน่าจะยังไม่ถึงเวลาหรอกมั้ง (เร็วไปหรือเปล่า..)

ไม่หรอก มันคงถึงเวลาที่ต้องยุติความสัมพันธ์นี้ลง

 

 เลือกการเลี่ยงรับสาย พยายามทำเป็นไม่ได้ยิน

ไม่แก้ปัญหา

ปล่อยปัญหามาประจันหน้า แต่เรากลับนิ่งเฉย

และหดหู่ลงเรื่อยๆ

...

...

...

ทำไมคิดไม่ได้นะเรา

ช่วงเวลาดีๆ มันหายากยิ่ง

แต่ก้อพยายามเหลือเกินที่จะผลักไสมันออกไปจากชีวิต

แล้วพอโดนพูดประโยคนั้น

ช็อคไหมละ... (ไม่ช็อค แค่อึ้ง ทำอะไรไม่ถุก มันเรียกว่าช็อคหรือเปล่า)

 

 

หยุดการเขียนบล็อกไว้เพียงเท่านี้ดีกว่า

ยิ่งเขียนยิ่งเศร้า

น้ำตานี่มันเค็มจริงๆ เค็มจนกินแทนเกลือได้เลยนะเนี่ย

เรากำลังขาดความเค็มหรือเปล่า

เสียเกลือไปทางน้ำตาเสียมาก เหอๆ มุกประหลาด 5555

บายๆ

 

โชคดีในความรักทั่วหน้ากันนะคะ